G"DAY MATE
Mijn favorite land is Australië, al van kleins af aan wilde ik daar naar toe. In 1997 en in 1999 zijn wij er geweest, 2 x 6 weken. Het was precies zoals ik me voorstelde: geweldig! Familie bezocht en vooral rond gereisd. De eerste keer oa Melbourne waar de meeste familie zit, Ballarat waar vroeger goud werd gevonden dus zelf ook maar ff aan het 'pannen' geslagen en inderdaad wat gevonden. Alice Springs met daar in de buurt Uluru (heette vroeger Ayers Rock maar kree
g zijn oorspronkelijke Aboriginal naam terug), Kata Tjuta ( vroeger the Olgas) Kings Canyon gekampeerd, Cairns om te duiken en te relaxen op Dunk Island, Sidney en via Hongkong weer naar huis.
De tweede keer oa Perth, Margaret River, Kalbari en toen weer terug met het campertje vanwege cycloon Steve. Darwin, Brisbaine, en omhoog Queensland in op zoek naar m'n tante. Ik wilde er wel wonen maar helaas is dat er niet van gekomen.
Wat mij wel opviel is dat half Australië op van die rare schoenen liep/loopt. Die wilde ik ook maar daar kwam ik pas achter toen ik al lang en breed thuis was en via internet schoenen kopen vind ik toch 'n beetje eng ivm passen. Eindelijk, via 'n artikeltje in de LINDA. heb ik ze gevonden. Met mijn kleine voetjes kan ik in de grootste kindermaat wat dan ook nog eens 40 euro scheelt, geweldig!
Ze lopen fantastisch en zitten in dit leuke doosje.
EERSTE KERSTDAG
Zoals ieder jaar ben ik ook dit jaar weer uitgenod
igd door vrienden Rob & Karen om bij hen kerst te vieren.
Kerst in Zuiderwoude is altijd geweldig, leuke mensen, lekker eten, goede wijn, wàt kan 'n
mens nog meer wensen. Dit jaar waren we met z'n tienen.
's Middags op tijd de keuken in met Karen en een glas witte wijn is op zich al een feestje, beetje koken, beetje kletsen, slokje erbij, gezellig.
Het diner bestond uit: 'n glas champagne als
aperatief, sushi, eendelever paté (2 dgn van te voren gemaakt), halve kreeft, gevulde kwartel met truffel op pastinaak/ aardappelpuree, kaas en tenslotte tiramisu. Kort om meer dan genoeg. Rob schenkt dààr dan 
weer de meest lekkere wijnen bij, gewoon heerlijk!
Wéér een geslaagde kerst, bedankt lieverds! 
En ik kon ook weer 'n beetje lachen ondanks mijn gehavende snoetje »
SUKKEL
Neen, dit was niet het afscheids cadeau van Morgan voordat hij een weekje naar zijn ouders vertrok, neen zeker niet.Dit is Caroline die weer eens onvoorzichtig is, 'n klein hondje willen aaien als het glad is en dan gewoon vol op d'r plaat gaan....HAPPY X-MAS !!!
GOEIE MOGGEL
Als je het spotje van KPN leuk vindt moet je maar eens naar deze site gaan....KLIK
BIJNA + UPDATE
Ben nu al zenuwachtig, morgen 14 dec.2007......
DE DIJK in PARADISO !!!!
En inderdaad, totaal niet nodig on zenuwachtig over te worden want Huub en zijn gabbers doen het altijd goed! Het was wéér 'n avond/nacht om nooit te vergeten, mede dankzij Rimmy & Eef, thanks girls!
HOEDJE VAN EIGEN DEEG
Zoals bekent werk ik in 'n koekjesfabriek waar onder andere saucijzen broodjes, kaasbroodjes, banketstaven/letters/kerstkranzen (eindelijk is die narigheid weer voorbij ) tompouce plakken om maar eens iets op te noemen, gemaakt worden. Zo ook taart bodems van gesuikerd bladerdeeg, in alle soorten en maten. Zo is je misschien ook bekent dat als je een taartbodem van bladerdeeg maakt, je het deeg moet prikken anders komt het deeg om hoog en dan krijg je een
welliswaar 'n hele luchtige bodem maar ook een hele hoge. Dus als aan het eind van de werkdag de prikrol het ff niet doet en de meligheid (leuke woordspeling!!) toeslaat kun je dus dit verwachten. Marieke deed er voor de foto ook maar eentje op en op de achtergrond kijkt onze poolse Martin lachend toe. Tja, dan vliegt de tijd en gaan we toch met een goed gevoel weer naar huis.
IRAK
Morgan's beste vriend in the UK is Geoff. Geoff is werkzaam als verpleger in het leger en heeft al verschillende keren in Irak en Afganistan gezeten. Omdat hij zijn voet gebroken heeft zit Geoff deze kerst niet in Irak en kunnen de vrienden elkaar weer eens
zien. Geoff stuurde het volgende verhaal per e-mail.
Op de foto hiernaast zie je John Gebhardt, militair in Irak slapend in een stoel met een klein Irakees 
meisje in zijn armen. Haar hele familie werd uitgemoord en het meisje zelf werd door haar hoofd geschoten, meer dood dan levend werd ze naar het militair hospital gebracht.
Langzaam herstelt het meisje maar ligt constant te huilen, de enige die haar rustig krijgt is John en zo komt het dat hij al nachten zo in die stoel slaapt.
Dit zijn de dingen die je dus niet in het nieuws ziet en wat je ook denkt over Irak en al dat gesodemieter daar er worden dus zeker ook goede dingen gedaan, alleen zie je die bijna nooit. Deze soldaten maken dus zeker een verschil ook al is het misschien één klein meisje per keer.
"We kunnen de wind niet draaien maar
we kunnen onze zeilen wel bijstellen"
De Osbornes, nee niet die rare familie uit Engeland, maar uit Middelie, gemeente Zeevang. Caroline, Morgan (de echtgenoot), Yuri, Murphy en Louis (de katers) en Meindert en zijn dames (de kippen). 