VIVA CHIHUAHUAS
You don't have to love them but you will respect them! KLICK!
BUFA CALAMITA
Deze vond ik toen ik de grijze bak weghaalde. Even op de groene bak gezet voor de foto, netjes terug gezet en meteen even gegoogled. Het is de Bufo calamita, beter bekend als de rugstreeppad. Zoals je op de rechter foto ziet heeft hij een lichte streep van 'kop tot kont' (die naam had ik zelfs nog wel kunnen verzinnen). Een beetje de weg kwijt is ie wel want volgens digitalnature.org leeft ie in duin en rivieren, en heide en zand gebieden en wij wonen op veengrond. Geeft niks hoor kleine vriend, je bent van harte welkom!
GEITENHOK GEKRAAKT
Lekker veilig schuilen tegen de regen in het voormalige geitenhok.
Slimme Murphy!
MAX Z'N ZONNEBLOEMEN dl 2
Update:
Zoals te zien gaat het uitstekend met de zonnebloemen. Ook te zien is dat het er nog maar 3 zijn, dat wil zeggen 2 groters en 1tje die eigenlijk niet wil en liever over de grond kruipt maar die ik steevast steeds weer achter de druif langs rechtop zet.
De vierde is opgevreten door rupsen of zo en de 2 laatste waren eigenlijk als eerste weg, door ondergetekende, door ietwat grof met de strimmer in de weer te zijn geweest, sorry Max!
OVER BOODSCHAPPENSTRESS EN GOUDVISSEN
Vrijdagmiddag 20 juni, 14:00 uur: klaar met werk, even onder de zonnebank en dan....boodschappen. Morgen een BBQ met familie en verwacht plus minus 12 man dus aan de slag.Even naar Monnikendam, even naar Volendam, even naar Edam, even naar Purmerend, ben ondertussen al 2 keer naar huis geweest om de boodschappen uit te laden ivm ruimte in de auto en de hoge buiten temperatuur. Nog een ritje naar het tuincentum in Zuidoost Beemster voor plantenvoeding, kolen voor de BBQ, vissenvoer en wat goudvissen (want sinds de vakantie heb ik er maar 1 gezien en 'n lege vijver vind ik armoe) en dan voor 'n koel roseetje naar vriendin Hilde in Volendam. Dus na 't tuincentrum nog ff naar huis, vissen in de plasticzak nog even laten aklimatiseren in de vijver, boodschappen uit de auto.....verrek, kolen vergeten. Dat wil zeggen wel afgerekend maar niet meegenomen. Nou, roseetje in de auto, gauw met de kassabon de kolen ophalen en dan maar meteen door naar dat roseetje. Afgepeigerd bel ik om 18:30 aan in Volendam, Hilde doet open en ik besef opeens: Shit, de vissen liggen nog in de vijver! "Nou", zegt Hilde "daar horen ze toch!"
"Ja, maar niet in een plasiczakje!!!"Gelukkig was, na 'n telefoontje, buurvrouw Corry zo aardig de vissen te bevrijden anders had ik weer terug gemoeten!
De volgende ochtend vroeg naar buiten om de nieuwe vissen te bekijken en te voeren en wat denk je .....Zitten die ouwe vissen er nog gewoon in! We hebben er dus nu zo'n 30 maar ik zeg altijd maar zo: je kunt nooit genoeg vissen hebben!
ACHMED THE DEATH TERRORIST
En voor die gene die deze ook nog niet kennen: KLICK !
TAAL-BARRIERE
Voor die gene die hem nog niet kennen:KLICK!
En nog eentje KLICK!
OVER AUSSIES EN ORANJE
Na ruim 9 jaar weer in het land: tante Annie en oom Joop, of zoals ze pakweg de laatste 50 jaar heten: Ann and John. Dat bekt beter in Australie.
Dik in de 70 zijn ze allebei dus dat was nog een flinke onderneming, via Taiwan, toch goed voor al met al, zo'n 40 uur "reisplezier". Ondertussen zijn ze al weer veilig thuis, hopelijk was het niet de laatste keer!
Dat shirt draagt John vanwege de wedstrijd van die dag: Nederland tegen Rusland maar toen wisten we natuurlijk nog niet dat dat de laatste was.
Morgan en Hans hadden er toen trouwens ook een "goed gevoel" over.
WANDELVAKANTIE IN DE ELZAS
De vakantie was leuk maar zwaarder dan we hadden bedacht. De wandelpaden waren meestal zo stijl naar boven dat je je geiten er nog niet op naar boven zou sturen. Paden, niet van die geasfalteerde weggetjes maar bospaden van rots met keien en los liggende kiezels, met boomwortels en takjes. Lastig lopen dus en constant kijken waar je je voeten zet anders ga je zo onderuit. "Wat 'n uitzicht, mooi he!" Antwoord: 'weet ik veel, ik zie alleen maar mijn voeten en jouw hielen!" Maar eenmaal boven gekomen was het uitzicht ook echt was fantastisch! Naar beneden was zowaar nog lastiger, een ware aanslag op de knietjes. Ook zijn wij er achter gekomen dat we niet echt ‘padvinders’ zijn. Met 'n Nederlandse en 'n Engelse route beschrijving en een landkaart krijgen wij het nog voor elkaar om echt elke dag wel een keer verkeerd te lopen. En zo kwam het dat we de tweede dag na ruim 8km extra te hebben gelopen door verkeerd navigatie werk. Om half 5 ‘s avonds kon ik niet meer en was het dus duidelijk dat we fout liepen. Maar omdat er maar één weg was en we toch maar de blauwe bordjes bleven volgen want er was niets anders om te volgen, liepen we naar beneden maar wel richting het verkeerde dorp. In een wanhoops poging heb ik mezelf voor een auto gegooid (’n auto midden in het bos, wat een geluk) en de bestuurder gesmeekt ons naar het eerst volgende dorp te brengen. Wat een schat van een jonge man, hij bracht ons niet naar het eerst volgende dorp maar naar het dorp waar ons volgende hotel was, de lieverd! Reed ie nog om voor ons ook!
Kortom een vermoeiende vakantie maar zeker de moeite waard. De uitzichten, het landschap, en niet te vergeten, (we zaten natuurlijk in de Elzas) de wijnen en de keuken. Wandelen door het land van chou croute met Pinot Blanc, ganzenlever met Pinot Gris en munster met Gewurtztraminer maakt een hoop goed en dan ben je zo weer je pijnlijke knietjes vergeten.
Winnen van de fransen in een franse ‘bar du sports’ vol met enthousiaste fransen is natuurlijk de slagroom op het toetje, haha!
De Osbornes, nee niet die rare familie uit Engeland, maar uit Middelie, gemeente Zeevang. Caroline, Morgan (de echtgenoot), Yuri, Murphy en Louis (de katers) en Meindert en zijn dames (de kippen). 