I'M GETTING THERE
Na 4 weken in een roes van morfine op de bank, slapen, 4 seizoenen The Westwing, honderde potjes Bejeweld, 3 kg lichter en na de schok van de ziektewet-arts: 'Tja, dat gaat zeker 6 tot 8 weken duren!' te boven zijn gekomen en de wenkbrauw nu wel weer helemaal dicht zit maar er hier en daar geen gevoel in zit, toch nog raar dik is en er een stukje haar in het midden mist gaat het weer een stuk beter. Ik rijd, met pijn en moeite, weer kleine stukjes met de auto, ben niet bang op de fiets maar slaap nog steeds alleen op de rug omdat draaien en op de zijden liggen nog pijnlijk is. Maar zoals gezegd: I'm on my way back!
By the way: de inhaler (zie vorige blog) heb ik na 3x zonder resultaat te hebben geprobeert leeg te zuigen, met pillen en al in de vuilnisbak gegooit! Wat een verstand, zo'n huisarts!
NIET ZEUREN
Diepe put in de weg, fietswiel er in, ik er overheen.
Wenkbrauw in tweeen, bloeden als 'rund en hevige pijn in de borst. Het fietsgezelschap was het unaniem eens: niet zeuren, hop naar huis.
Volgende ochtend (05:00) mezelf zo goed en zo kwaad en met hevige pijn naar de EHBO in Purmerend gesleept waar ik met de huisartsenpost te maken kreeg. Een super chagarijnige, uit zijn bed gebelde huisarts roept me na 40 minuten in een lege wachtkamer te hebben gezeten eindelijk binnen. Ook hier weer: niet zeuren, ribben gekneusd, wenkbrauw te laat om te hechten, pillen mee, hop naar huis. (Geen X-ray, geen tetanus, geen inspraak)
Vanwege het pinksterweekend een extra dag met hevige pijn en in ademnood gezeten. Heb al eens eerder ribben gekneusd maar dit is toch ff anders dus...
Dinsdag naar de huisarts: Tja ribben gekneusd: klopt, Ademnood? Weg met die pillen hier heb je een inhaler: goed diep inademen(!!) dan gaat het vanzelf over. Ga voor de zekerheid toch maar ff foto's maken. In het ziekenhuis kon ik na de foto's gelijk door naar de spoed eisende hulp: 'je zult het wel benauwd hebben?'
Conclusie: eindelijk iemand die naar me luistert & 4 gebroken ribben. Medicatie: morfine tegen de pijn en om zo beter te kunnen ademhalen.
Voor de rest gaat het wel goed.
De Osbornes, nee niet die rare familie uit Engeland, maar uit Middelie, gemeente Zeevang. Caroline, Morgan (de echtgenoot), Yuri, Murphy en Louis (de katers) en Meindert en zijn dames (de kippen). 