I'M GETTING THERE
Na 4 weken in een roes van morfine op de bank, slapen, 4 seizoenen The Westwing, honderde potjes Bejeweld, 3 kg lichter en na de schok van de ziektewet-arts: 'Tja, dat gaat zeker 6 tot 8 weken duren!' te boven zijn gekomen en de wenkbrauw nu wel weer helemaal dicht zit maar er hier en daar geen gevoel in zit, toch nog raar dik is en er een stukje haar in het midden mist gaat het weer een stuk beter. Ik rijd, met pijn en moeite, weer kleine stukjes met de auto, ben niet bang op de fiets maar slaap nog steeds alleen op de rug omdat draaien en op de zijden liggen nog pijnlijk is. Maar zoals gezegd: I'm on my way back!
By the way: de inhaler (zie vorige blog) heb ik na 3x zonder resultaat te hebben geprobeert leeg te zuigen, met pillen en al in de vuilnisbak gegooit! Wat een verstand, zo'n huisarts!
De Osbornes, nee niet die rare familie uit Engeland, maar uit Middelie, gemeente Zeevang. Caroline, Morgan (de echtgenoot), Yuri, Murphy en Louis (de katers) en Meindert en zijn dames (de kippen). 
Reageren